|
چون پاره سنگی ، عاشقم
به گنجشکی ، هراسان و هر بار نا امید بر می گردم به خاک بر می گردم به خویش... نا امید و نیازمند زبانه می کشد آغوشم به سویت... از تو دور افتادم از تو دور افتادم... در بی مجالی و لالی به کاغذ آتش رسیده می مانم جدا شده ای از نخ نگاهم چون بادکنک ماه... سال هاست از کرشم باران تو میگذرم بی چتر و بارانی... در سایه پنهان میشوم در گریه پیدا هرچه هستم از تو دورم ، دور دور... دور... دور... هرچه هستم از تو دورم ، دور... دور... دور... 
نوشته شده در ساعت 12:5 PM توسط سارا
|
خواهم ای عشق که میخانه دل ها باشم
بی تو یک لحظه نباشد که به دنیا باشم کاش دایم دل ما از تو بلرزد ای عشق آن دلی کز تو نلرزد به چه آید ای عشق 
|
| تبليغات | X |
pictofxt